Öncelikle bu platformu yeni gördüm ve ben de kendi hikayemi yazmak istedim. Belki okuyan bir kişi bile bu illetten uzak durur diye umut ediyorum.
Ben 24 yaşında, ticaretle uğraşan bir gencim. Sanal kumara 19 yaşımda başladım. İlk zamanlar herkes gibi ufak tefek paralarla eğlencesine oynuyordum. Para gitse bile umursamıyordum. Ama zamanla o “eğlence” yavaş yavaş hırsa dönüşmüş… Şimdi geriye dönüp baktığımda bunu çok net görüyorum.
Benim asıl kaybettiğim gün, o maksimum kazancı aldığım gündü.
Nasıl bir şeyse… Şaşkınlıkla ekranın başında kaldım.
Bir senelik ticaret kazancım kadar para tek seferde önüme gelmişti.
O kazancı aldıktan sonra 1-2 hafta oynamadım. Çünkü cebimde para vardı.
Krallar gibi gezdim, yedim, içtim, eğlendim…
Ama o para bitti.
Ve benim batışım tam o gün başladı.
Bahislerimi üç katına çıkarmaya başladım. Çünkü o parayı bu şekilde aldıysam, daha büyüğüyle neler neler alırdım?
Ve kazandım da…
Kardeşlerim, toplamda 7-8 milyon TL kazanmışımdır.
Ama sorun şu:
Bu paralar nerede?
Bu paraların bir insana zerre faydası yok.
Havadan geldiği için 50 bin atıyorsun, sonra 200 bin atmaya başlıyorsun.
Kimse kendini kandırmasın:
“Ben o kadar kazanırsam bir daha oynamam” demek sadece bir yalan.
Oynayacaksın!
Sonra ne oluyor?
Borçlanmaya başlıyorsun.
Hayatın boyunca ödemekte zorlanacağın paraları borç alıyorsun.
Neden?
Çünkü bir gün kesin verecek, değil mi?
Bu döngüyü yaşayan bilir…
Ben de o tufana kapıldım.
5 yılda kazanacağım paraları borç yaptım kendime.
Kazandım, ödedim… Tekrar aldım, tekrar kaybettim…
Bu döngü hiç bitmedi.
Ve hiçbir şey düzelmedi.
Ömrümden, gençliğimden, yıllarımdan çaldım.
Bu illetten kurtulmanın iki yolu var:
1) Kabullenmek.
2) Durumunu ailene açmak.
Ben kabullendim.
Aileme anlattım.
Babam bir kere bile “Neden?” demedi.
Benim kafama dank eden şey şuydu:
“Emir, sen aileni nasıl bu duruma soktun?”
Para önemli değil; yaşadığın sürece çalışır kazanırsın.
Önemli olan kendine yalan söylememen.
Zararın neresinden dönersen kârdır, çünkü devam edersen daha çok kazanmayacaksın…
Daha çok batacaksın.
Tıpkı benim battığım gibi.
Ama toparlanıyorum.
Yavaş yavaş gülmeye başladım.
Yediğimden, içtiğimden zevk almaya başladım.
Şu an bu satırları okuyan kardeşim…
Biliyorum hiçbir şeyden zevk almıyorsun.
“Nasıl yapacağım? Nasıl kurtulacağım?” diye düşünüyorsun.
Boş ver…
Kabullen.
Bir adım at.
Vallahi yapacaksın.
Başaracaksın.
Tek çaren bırakmak.
Beklediğin büyük kazanç hiçbir zaman gelmeyecek.
Saygılarımla…