Merhabalar. Kumara, askerden döndükten sonra çalışmaya başladığım fabrika ortamında bulaştım. İlk zamanlar herkes yıllardır oynuyormuş. Ben hep karşıydım ama büyük konuştum. Baktım kazanıyorlar; bunu yaptık, kazandık… Gözümün önünde 500 TL’leri 10 bin TL yapıp çekiyorlardı.
Benim de sevgilim vardı. Askerden sonra bir süre işsiz kalmıştım, “Borçlarımı kapatırım.” diye 500 TL attım, 2 bin TL oldu, çektim. Bu böyle ufak ufak devam etti. Sonra bir gün iş yerinde sabah 800 TL’ye 20 bin TL aldım. Çok rahatlamıştım. Ama şaşmaz, onu da kaybettim. Ve ister istemez arkadaş ortamlarına bulaştırdım. Şu an “Allah belamı versin.” diyorum, insanlara bulaştırdığım için. 1 sene boyunca aldım verdim; kaç kez borçlarımı sıfırlamışımdır kim bilir. Ya da maaşımı düzenleseydim… Neyse.
Sonra nişanlandım. Hep kritik anlarda siteye para atıp günü kurtarmıştım. “Borçlar artık bir şekilde buradan alınacak, site bana verecek, parayı kapatacağım.” demiştim. Sonra ufak ufak altın birikimim vardı, kartlar 150 bin TL olmuştu. Krediler, altınlar… Altınlarımı aldım, bozdum, siteye attım. Yapmam dediğim, tiksindiğim her şeyi yaptım. Allah belamı versin ki yaptım. Size yemin ederim; alkol, sigara vs. bu illetten daha tehlikeli değil.
Gelelim asıl noktaya… Tam 25 gün önce artık altınlarım bitmişti. Cebimde 20 bin TL para kalmıştı, onu da siteye attım. Tekte oyun aldım, bir baktım 330.000 TL kazandım. Delirdim. Tövbe ettim. Her şeyi kurtarmıştım sonunda. Gittim horoz kestim. Nasıl mutluydum… Sonra bir hafta falan oynamadım. Kendime 20 bin TL ayırmıştım, sevgilimle konsere, oraya buraya gidiyorduk. Dedim ki: “Zaten kazandım, hadi 10 bin atayım.” Tık, oldu 19 bin, çektim. Harçlık çıkıyordu.
Bir hafta daha öyle yedim, içtim. Param 20 binin altına düşmemişti. Dedim ki: “Kendime bak, sen nesin be!” Güç zehirlenmesi yaşadım. Artık borcum yok ya, altınları da yerine koydum. Gittim düğün salonu tuttum, 65 bin TL. O gece geldim eve, 10 bin TL daha attım siteye; tık, para oldu 78 bin. Direkt babama “Al baba, 65 bini düğün salonuna öde.” dedim. Buraya kadar muazzam değil mi? Sakın özenmeyin.
Kazandığınızı sandığınız yerden öyle bir yere çakılıyorsunuz ki… Ertesi gün eve geldim, bir miktar para attım, kaybettim. Sonra kredi hakkım vardı, onu da kaybettim. Hırslandım; bir gecede 250 bin TL kaybettim. Başımdan kaynar sular döküldü. Gittim altınlarımı aldım, krediyi kapadım. Ertesi gün bir daha kredi çektim, “Kurtarırım.” diye.
Şu an o ilk gün başladığımdan daha beter haldeyim. Aslında ben hasta, bağımlı biriymişim; kimsenin haberi yokmuş. Şu an 15 gündür yemek yemiyorum. Tüm birikimim gitti. Araba alacaktım, o da gitti. Dua ediyorum her akşam. Çünkü öyle bir kafaya girmiştim ki “Zaten kazanıyorum, ileride parasız kalırsam oynarım.” diyordum. Ama öyle bir tokat yedim ki… Allah düşmanımın başına vermesin.
Dualar okuyorum. Allah huzurunda buldum kendimi. Bir daha sevdiklerimin ve kendi cebime haramı bulaştırmayacağım. Tövbemi ettim. Hâlâ arada dürtülerle karşılaşıyorum ama durduruyorum kendimi. Sevdiklerim için… Genciz, çalışıp ödeyeceğiz. Çünkü para algımı kaybetmiştim.
“Keşke”lerle ağlanarak olmuyor. Kimse bizi bu yola zorla itmedi. Kendi eden kendi bulur. Bu işten de kendi başıma çıkacağım Allah’ın izniyle. Genciz, çalışacağız, hayattan zevk almaya bakacağız. Her zaman maddi zorluklarla karşılaşacağız ama kendimizi bu çöplükte bulmamamız lazım. 3 yılımı heba ettim. Hep kolay para beni cezbetti.
14 gün 20 bin TL’yle nasıl geçineceğim diyordum maaşa kadar. Şu an 14 günü 2 bin TL’yle bitirdim. Allah büyük. Dua edin. Huzuru ve mutluluğu başka yerlerde arayın. Sevdikleriniz için yalvarırım vazgeçin. Sonu yok.
Ben dibin dibini görünce anladım. Şu an 15 gündür yeme içme yok; sadece sigara, gözyaşı ve keşkeler… Yarım kalan hayaller…
Neyse… Allah büyük. Genciz, kırıldığımız yerden toparlamasını biliriz, zorlu olsa da.
Lütfen bırakın. Lütfen…