Herkese merhaba arkadaşlar.
Ben kumar illeti yüzünden hayatı elinden kayıp giden biriyim.
Benim hikayem pandemi döneminin başlarında başladı. Birkaç arkadaş can sıkıntısından 3-5 TL’lik kuponlar yaparken, içimizden biri bu siteleri önerdi. O gün 100 TL attık ve kazandık.
Her şeyin başlangıcı işte o gündü.
Arkadaşlarım o günden sonra bir daha oynamadı, ama beni içine attıkları o ateş yıllarca yakmaya devam etti.
Üniversite yıllarımın başındaydım.
Kıt kanaat geçinip hem çalışıyor hem okuyordum.
Mutluydum…
Ve en önemlisi, hayatımda aşık olduğum kadın vardı.
Ama ben oynamaya devam ettim.
Başlarda tek borcum KYK’ydı. Oradan gelen parayla sürekli kumar oynardım. İlk zamanlar çok kazandım.
Kız arkadaşımı güzel yerlere götürürdüm, gezerdik, eğlenirdik.
Onun gülüşünü görünce ben de mutlu olurdum.
Hayatta beni en mutlu eden şey sevdiğimin mutluluğuydu.
Ama zamanla borç almaya başladım.
İnsanlardan para isteyip kumara yatırdım.
Cebimde beş kuruş kalmamıştı.
Kız arkadaşım “Para nereye gidiyor?” diye sorduğunda bin tane yalan uydururdum.
O ise inanırdı… çünkü bana çok güvenirdi.
Allah belamı versin ki ona söylediklerime, ona yaşattıklarıma o kadar pişmanım ki anlatamam.
Bir yandan üniversite okuyup bir yandan iki işte çalışıyordum.
Çünkü hem bankalara hem de dostlarımdan aldığım borçlara karşı yaklaşık 35-40 bin TL borcum oluşmuştu.
O zaman için bu para çok çok büyüktü.
Borçları ödemekte zorlanıyordum.
Çoğu zaman kız arkadaşım destek oluyordu.
Okulda kahvaltıyı, öğle yemeğini o ödüyordu.
Zengin değildi; sadece sorumluluk sahibiydi.
Benim gibi değildi…
Neyse…
Bir şekilde borçlarımı azalttım, 5-6 ay oynamadım.
İlişkime odaklandım, okuluma odaklandım.
Ta ki bir gece telefonuma “Krediniz hazır” mesajı gelene kadar.
20.000 TL kredi çektim ve bir gecede kaybettim.
Her şey başa sardı.
Psikolojim çöktü.
Manevi değerlerimi, hobilerimi, var olan tüm mutluluğumu yitirdim.
Sonunda abim öğrendi.
Kavga, küfür…
Ama en sonunda borçlarımı kapattı.
Allah bin kere razı olsun.
Bir süre oynamadım ama yine bulaştım.
Sağdan soldan borç alıp yeniden batağa saplandım.
Bu kez 100.000 TL borcum vardı ve kimseye söyleyemedim.
Yaşadığım psikolojik çöküşü tarif edemem.
Sonunda kendi çapımda bir çözüm buldum:
Bankaya borçlarım vardı, ödemeyi kestim.
Kırmızı kalem yedim.
Artık hiçbir banka bana 1 TL bile vermiyor.
Bu benim için zorunlu bir fren oldu.
Yıl 2025…
Hâlâ ara ara oynuyorum.
Ailem, abim, dostlarım, sevdiğim kadın…
Hiçbiri benimle görüşmüyor.
Haklılar.
Kimsenin güveni yok.
Bazı dostlarımla konuşmayı ben kestim çünkü onların dostluğunu hak etmiyorum.
Çok kez bırakmayı denedim.
Düşüyorum, kalkıyorum… ama hep başa dönüyorum.
Bazen düşünüyorum:
Lisede çok başarılıydım.
Güzel bir üniversite kazandım.
Ama geldiğim nokta?
Cebimde 1 TL yok.
Güven yok.
Umudum yok.
Sosyal hayatım 0.
Ama yine de içimde minicik de olsa bir inanç taşıyorum.
Bazen öyle güzel başarı hikayeleri okuyorum ki gerçekten umutlanıyorum.
Bu arada üniversiteyi de bitiremedim.
Mental olarak da maddi olarak da sıfır olunca insan gerçekten ölü gibi yaşıyor.
Hiçbir şey yapmak istemiyor.
Şu an yaklaşık 35-40 bin TL borcum var.
Belki çok büyük bir rakam değil ama hâlâ aptal gibi ara ara oynuyorum.
Ama tamamen bırakmak istiyorum.
Nasıl olur bilmiyorum ama çok kararlıyım.
Kaybettiklerim maddi değil…
Eski beni özlüyorum.
İnşallah toparlarım.
Yazamadığım, anlatamadığım çok his var.
Çünkü yazarken bile insan gerçekten utanıyor.
Bu yaşta bunları yaşamak insanı bitiriyor…