Bundan tam üç sene önce, üniversiteyi kazanarak Ankara’ya gittim. Hayallerle, umutlarla doluydum. Yeni bir hayat, yeni bir başlangıç olacaktı. Ama hiçbir şey beklediğim gibi olmadı.
Zaman geçtikçe içimde “Bir şeyler yapmalısın.” baskısı büyüdü. Paraya, kazanmaya, bir an önce düzlüğe çıkmaya dair bir hırs sardı beni. Kasım ayına kadar bu duygularla mücadele ettim.
Sonra bir gün karşıma reklamlar çıktı. “Şansını dene.” dediler. Ben de o kervana katıldım. İlk başta sadece 50–100 TL gibi küçük miktarlarla oynuyordum. 500–600 TL kazandığımda hemen kaçıyordum. Ama o kaçmalar yetmedi. Miktarlar büyüdü. Ve şimdi diyorum ki: Keşke o küçük zamanlarda kalsaydı her şey… Ama kalamadı.
Ara tatil geldi. Üniversiteye ara verilmişti. Çalışmaya başladım. Sadece bir ay çalışıp 10 bin TL borcumu kapatmayı planlıyordum. Tam umutlanmışken deprem oldu. Çalışma sürem uzadı. Ben de “Nasılsa param gelecek.” diyerek oynamaya devam ettim.
3–4 ay günü kurtardım. Aldım, verdim. Çok büyük borçlarım yoktu. Ta ki bir geceye kadar… O gece 80 bin TL kazandım. Parayı alıp Ankara’ya, kız arkadaşımın yanına gittim. Kazandım, kaybettim derken Bursa’ya geri döndüğümde cebimde yine 10 bin TL borç vardı.
Ama bu sefer o borç büyüdü. 350 bin TL’ye kadar çıktı.
Ailem, özellikle annem, defalarca uyardı. En çok da o destek oldu bana. Ama bu sefer… Bu sefer söyleyemiyorum. Bir kez daha hayal kırıklığı yaşatmak istemiyorum.
Bugün, 22 Temmuz 2025 Salı.
Bugün artık “kurtuluş günü” diyorum.
Borçlarımın çoğu yakın arkadaşlarımın üstüne. Maaşım yetmiyor ama devam etmezsem, üstüne eklemezsem bir şekilde bitecek… Öyle düşünmek istiyorum.
Ve size şunu söylüyorum:
Kesinlikle yapmayın!
Kumarın açtığı bir kapı hiç görmedim. Ama kapattığı kapılar saymakla bitmez.
Allah’a inanın, O’na güvenin, O’nu hissedin. O zaman bir şeyler geçiyor, hafifliyor, değişiyor.
Allah hepimizin yardımcısı olsun.